نيما نامى

شهر در يک نگاه گذرا وقتی از میدان اصلی و پر جمعیت شهر گذر می کنی موجی از مردان و زنان دست فروش را می بینی که برای معاش خود به فروختن کالاهای ارزان قیمت می پردازند. لوازم آشپزخانه یا وسایل پلاستیکی٬ گل های مصنوعی و …. اغلب این اجناس را تشکیل می دهند.افزایش زنان دست فروش در کنار خیابان چشمگیر است. تجمع دست فروشان در قسمت های مختلف باعث شلوغ شدن و بی نظمی گذرها می شود اما با مخالفت جدی مردم رهگذر روبرو نمی گردد زیرا  هر یک از آنها می دانند که وضعیت اسفناک اقتصادی مملکت ممکن است روزی یکی از آنها را نیز مجبور به چنین کاری کند. گرانی و تورم روز افزون٬ بيکارى و موقعيت اقتصادى نا مطمئن٬ و نهاد های دولتی فاسد دستفروشى را برای مردم طبقه پائین و متوسط به تنها وسیله امرار معاش تبديل کرده است. تا جائیکه می توان شاهد یک زوج جوان باشی که با لباس های مناسب با هم مشغول دست فروشی هستند. همچنین دیگر شغل های کاذب از قبیل پخش کردن کارت های ویزیتوری و سیگار فروشی که قبلآ مختص محرومترين ها يعنى مهاجرین جنگ زده افغانستانی بود. اما امروز در میان جوانان بعضآ با مدرک تحصیلی دیپلم رواج پیدا کرده است.نیروی فعال و جوانی که باید در عرصه های مختلف جامعه نقش و مسئولیت خود را ایفا کند٬ اکنون در خيابانها سرگردان است و وقتش و عمرش تلف ميشود. و مسئوليت اين تماما بعهده جمهورى اسلامى است. ایجاد تشکل های وسیع و قدرتمند قاچاق و دلالی که اکثرآ از حمایت پشت پرده دولت بر خوردار است خود باعث وخامت بیشتر اوضاع می شود. بازار کار نامطمئن٬ بردگی مزدی و بيکار٬ نیروی جوان مملکت را به سوی دستفروشى در گوشه خيابان می کشاند. فقر و کمبود ایجاد شده باعث جرم و بزه روز افزون گشته و جامعه را با مخاطرات بيشترى روبرو خواهد کرد. اینجا است که می توان رفتار حکومت را در قبال مصائب اجتماعی به خوبی درک کرد زیرا تنها با از بین رفتن نهاد های اجتماعی است که می توان هر گونه تبعیض و توهینی را به مردم یک جامعه روا داشت.*