*** 

طبق اخبار رسیده به مرکز خبری سازمان آزادی زن، تعدادی از فعالین کمپن یک میلیوم امضاء در روز 13 فروردین 86 در پارک لاله تهران در حال جمع آوری امضاء های حمایتی از کمپین دستگیر شده و به اداره مفاسد اجتماعی وزرا انتقال داده شدند.طبق این اخبار، ناهید کشاورز و محبوبه حسین زاده به بند 209 زندان اوین انتقال داده شدند و  سعیده امین، سارا ایمانیان و همسر وی (همایون نامی) پس از گذراندن یک شب در بازداشتگاه اداره مفاسد اجتماعی وزرا روز 15 فروردین به قید ضمانت آزاد شدند.  در ماه های اخير نیروهای سرکوب رژیم اسلام با گردهمایی ها و اعتراضات فعالین حقوق زنان برخوردهای شديدی کرده اند که منجر به بازداشت و دادگاهی کردن شماری از آنها شده است. در روز 4 مارس و روز جهانی زن (8 مارس)، دهها مدافع حقوق زنان بازداشت شدند و گرچه تاکنون همه آزاد شده اند، شماری از آنها همچنان با اتهام “اقدام عليه امنيت ملی” روبرو هستند. جمھوری اسلامی مسبب ھمه بدبختی ھا و فشارھای اجتماعی است. انسان های بسیاری در زندان های جمهوری اسلامی اسیرند. زنان، مردان و جوانان بسیاری تحت فشارهای طاقت فرسا در زندان عمرشان تباه میشود و بسیاری از آنها  در خطر اعدام قرار دارند و در این میانسھم زنان چيزی جز اعدام٬ سنگسار و خفت و بي حرمتی نيست. سازمان آزادی زن ضمن محکوم کردن اقدامات غیر انسانی رژیم زن ستیز جمهوری اسلامی، از مردم آزادیخواه و انسان دوست میخواهد که به دستگیری این فعالین اعتراض کنند و خواهان آزادی فوری و بی قید وشرط آنها شوند. 

ستم بر زن موقوف!زنده باد آزادی و برابری!زنده باد آزادی زن!www.azadizan.comwww.wlsaz.blogfa.com16فروردین 86

تهدید راه حل نیست! 

پاسخ رفیق اصغر کریمی به فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری متاسفانه نشانگر آن است که رهبری کنونی حزب تصمیم خود را مبنی بر تعیین تکلیف تشکیلاتی با رفقای فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری گرفته و اکنون در حال تکمیل “پرونده جرائم” فراکسیون و آماده سازی فضای سیاسی لازم برای اقدام به چنین عملی است. این نامه مانند نامه قبلی ایشان حاوی یک سری اتهامات به رفقای فراکسیون بوده و جرائم دیگری از جمله تشکیل “گروه سیاسی اپوزیسیون در درون حزب” به اتهامات قبلی اضافه شده است! در این نامه نیز بار دیگر فراکسیون “تهدید” شده است که “جای این حرفها در حزب نیست” و “حزب این رفتارها را تحمل نخواهد کرد”! این لحن و “خط و نشان کشیدنها” شرط ضروری فراهم کردن “شرایط و مدارک لازم” برای اقدام انضباطی در حد اخراج از تشکیلات است. 

ما بمنظور ٽبت در تاریخ اسناد حزبی یکبار دیگر رسما تمامی اتهامات وارده به فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری در مورد تشکیل “گروه سیاسی اپوزیسیون در درون حزب”، “فعالیت ضد حزبی”، “فعالیت مستقل در جامعه”، “تبلیغات جنگ سردی”، “علنی کردن اسناد حزبی” را رد میکنیم. این اتهامات ذره ای از حقیقت در خود ندارند! این اقدامات تنها فضا سازی علیه فراکسیون است که متاسفانه با هر درجه پیشروی و مقبولیت پلاتفرم فراکسیون با شدت و تندی بیشتری در مقابل ما قرار داده میشود.  

ما به تک تک این اتهامات در نامه قبلی خود پاسخ داده ایم و در اینجا لزومی نمی بینیم که مجددا به پاسخگویی بپردازیم. اما اعلام میکنیم که در هر مرجع حزبی که بمنظور برخورد تشکیلاتی به ما تشکیل  شود به جزء جزء این اتهامات بطور روشن و با دلیل و مدرک پاسخ خواهیم داد. در ادامه ذکر چند نکته اساسی ضروری است.  

فراکسیون و نه “گروه سیاسی اپوزیسیون حزب” 

ما متهم شده ایم که “گروه سیاسی اپوزیسیون در درون حزب” تشکیل داده ایم. و یکی از مبانی این اتهام فعالیت تبلیغاتی فراکسیون است. ما اذعان میکنیم که منتقد برخی از سیاستهای و روشهای خط مشی سیاسی حاکم بر رهبری حزب هستیم و از این رو بمنظور حاکم کردن پلاتفرم خود در حزب فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری را پایه ریزی کرده ایم. و مانند فراکسیون کمونیسم کارگری منصور حکمت قطعنامه و بیانیه صادر میکنیم و این را عین حق سیاسی خود میدانیم. بعلاوه برای هر کادری که به درجه ای با سنت تشکیلاتی و تحزب کمونیسم کارگری آشنایی داشته باشد، روشن است که تشکیل فراکسیون معادل ایجاد “گروه سیاسی درون حزبی” نیست. جاری کردن تصورات تشکیلاتی چپ سنتی در حزب در مقابله با فراکسیون یک رکن از انتقاد ما به خط مشی رهبری کنونی حزب است. ما تلاش برای تصویر سازی بمٽابه “اپوزیسیون درون حزبی” از فراکسیون را تماما مغایر با سنت و روش کمونیسم منصور حکمت میدانیم. همانطور که ایجاد و فعالیت فراکسیون کمونیسم کارگری منصور حکمت اقدامی “ضد حزبی” و یا تشکیل “اپوزیسیون درون حزبی” نبود، تشکیل و فعالیت فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری نیز بهیچوجه اقدامی “ضد حزبی” نمی باشد. برای ما جای تاسف است که شاهد این باشیم که برخی از رفقایی که خود زمانی عضو فراکسیون کمونیسم کارگری بودند و از نزدیک شاهد عملکرد این فراکسیون توسط منصور حکمت بودند، امروز این چنین در نقطه مقابل آن مواضع و در ضدیت با فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری قرار گرفته اند و پرچمدار تعیین تکلیف تشکیلاتی با ما شده اند. الگوی ما در فراکسیون همانطور که بارها گفته ایم فراکسیون کمونیسم کارگری است که منصور حکمت رهبری آن را بعهده داشت. ما از این عقبگرد سیاسی رهبری حزب در قبال سوخت و ساز فراکسیون واقعا متاسفیم.  

نقد خط سیاسی رهبری حزب معادل تبلیغ علیه حزب نیست 

ما متهم شده ایم که در فعالیتهای خود “تبلیغات جنگ سردی” علیه حزب راه انداخته ایم. این فقط یک اتهام زشت است. اما ما اذعان میکنیم که به عملکرد گرایشاتی در رهبری حزب و همچنین برخی سیاستهای حاکم انتقاد کرده ایم. “جرم” ما “تبلیغات جنگ سردی” و یا “مک کارتیستی” نیست بلکه خاطر نشان کردن تفاوت روشها و برخی از سیاستهای رهبری کنونی حزب با سیاست کمونیستی منصور حکمت است. ما برخی از عملکردهای تشکیلاتی رهبری کنونی حزب را که متناظر با اقداماتی در چهارچوب چپ سنتی است، عمیقا نقد کرده ایم. این یک نقد سیاسی است. ما نقد سیاسی خط مشی رهبری کنونی حزب را امری مشروع و بدیهی در سنت کمونیستی خودمان میدانیم. ما اجازه نمیدهیم که انتقادات سیاسی ما بمنظور تحکیم خط کمونیستی منصور حکمت در حزب معادل “ضدیت با حزب” و یا بدتر “جنگ سردی” قلمداد شود. ما متاسفیم که در حزب کمونیست کارگری شاهد باب شدن این سیاست باشیم که هر انتقاد ریشه ای ما به عملکرد رهبری حزب، با اتهام “جنگ سردی”، “مک کارتیستی” و امٽالهم مواجه شود. برای ما تاسف آور است که یاد آوری کنیم انتقاد سیاسی “جرم” نیست، نقد سیاسی خط حاکم بر حزب معادل تبلیغ علیه حزب نیست!  

تلویزیون “برای یک دنیای بهتر” و کمونیسم کارگری 

تلویزیون “برای یک دنیای بهتر” متهم شده است که در “ضدیت با حزب” تبلیغ کرده است. و “احساس” چند نفر از رفقای “آن کارخانه” مبنای اٽبات “حقانیت” این اتهام قرار گرفته است. قبل از هر چیز باید اعلام کنیم که تلویزیون “برای یک دنیای بهتر” از ابتدای تشکیل آن تا کنون پرچمدار قاطع دفاع از کمونیسم کارگری بوده است و تاکنون نیز کارگران و فعالین کمونیست بسیاری از این طریق به حزب و کمونیست کارگری جلب شده اند. ما نمیدانیم از چه زمانی “احساس” و “کارگر بودن” جای منطق و قضاوت اصولی و ابژکتیو و علم و حقیقت را گرفته است. به قول منصور حکمت “آیا ما واقعا باید از اول در باره اهمیت علم، تئوری و تحلیل با کسانی که با استدلال “من خودم آنجا بودم” و “من خودم کارگرم” جلو میایند، بحٽ کنیم؟” و به رفقای خود در رهبری حزب بگوئیم که توسل به “احساس” نمیتواند جای منطق و علم و ارزیابی و قضاوت عادلانه را بگیرد. آیا با این روش و استدلال ما نباید بطور جدی نگران مبانی سیستم قضایی و قضاوت مورد نظر رهبری کنونی حزب باشیم؟ 

تهدید راه حل نیست  

رفقای رهبری حزب تاکنون بارها با لحنی تهدید آمیز و “خط و نشان” کشیدن ما را متهم به تخطی از مقررات و اصول سازمانی حزب کرده اند. ما این اتهام را رد میکنیم. ما اعلام کرده ایم که به تمامی مبانی اصول سازمانی حزب عمیقا پای بندیم. اما در قبال اتهاماتی که رهبری حزب به ما عنوان “خاطی” ابلاغ کرده است ذکر این نکته لازم است. بنظر ما رهبری حزب یک روش کاملا نادرست حقوقی را در قبال فراکسیون دنبال میکند. اگر رهبری حزب ما را در مواردی “خاطی” میداند انتظار طبیعی این است که این “خطاها” با اقدامات تشکیلاتی لازم، که در اصول سازمانی قید شده است، پاسخ بگیرد. و کارنامه هر یک از “خاطیان” در یک مجمع حزبی مورد بررسی قرار گرفته و تصمیم تشکیلاتی لازم اتخاذ و حکم آن صادر و اجرا شود. و مساله مختومه اعلام شود. اما رفقا این کار را نمیکنند. از یک طرف یاد آوری میکنند که تاکنون هیچ اقدام تشکیلاتی در قبال فراکسیون انجام نداده اند، از طرف دیگر ما را مرتبا تهدید میکنند. به این وضعیت باید پایان داد. ما خواهان تعیین تکلیف در این زمینه و پایان بخشیدن به این نوع تهدیدات هستیم. یا باید رسما اعلام شود که اقدامی انضباطی در این زمینه صورت نخواهد گرفت و یا باید رفقای فراکسیون را بخاطر این “تخطی” ها مورد دیسیپلین حزبی قرار داده و پس از اجرای حکم پرونده را مختومه اعلام کرد. ما سیاست “ذخیره” و “انباشت” کردن موارد “تخطی” و سپس در پایان دوره ای که این اقلام به “اندازه کافی” “سنگین” شده، و رفقای فراکسیون را با یک حکم “نهایی” مواجه کرده و یا دست به “جراحی” تشکیلاتی بزنند را روشی کاملا غیر اصولی و ناشی از تصمیم از پیش بمنظور “اخراج” در “زمان مناسب” میدانیم.  

در خاتمه  

۱- ما انتظار داریم که موارد به اصطلاح تخطی اعضای فراکسیون در ظرف چند هفته در بالاترین مجمع حزبی مورد بررسی و قضاوت قرار گرفته و اقدام لازم تشکیلاتی در این زمینه صورت گیرد. و متعاقبا پرونده این موارد “تخطی” پس از انجام اقدامات لازم مختومه اعلام شود.  

۲- ما اعلام میکنیم که فضای درون حزبی به شدت آلوده به تحریک و پیشداوری علیه رفقای فراکسیون است. چنین فضای هتک حرمتی عملا اجازه قضاوت منصفانه و بدور از پیشداوری را به ارگانهای رهبری حزب نمیدهد. از این رو ما شکایت تشکیلاتی از رفقایی که ما را “مک کارتیست”، “باند منحط حزبی”، “شغل شریفی برای خود انتخاب کنید”، و … نداریم. این اتهامات را بخشی از عملکرد خط چپ سنتی حاکم بر حزب میدانیم که از مبارزه سیاسی و نظری اصولی عاجز و ناتوان است و نتیجتا به هتک حرمت و اتهام زنی متوسل میشود. ما از رفقایی که خود در مقام اتهام زننده قرار دارند، خواهان بررسی پرونده اتهام زنی خود نخواهیم شد. ما از این خرده اختلافات میگذریم تا به گنده اختلافات سیاسی خود در زمینه خط مشی حاکم بر حزب بپردازیم.  

۳- ما اعلام میکنیم که به دفاع خود از مبانی سیاسی و نظری کمونیسم کارگری و حزبیت کمونیسم کارگری قاطعانه ادامه میدهیم. در این راستا نقد دوری آشکار سیاستهای رهبری کنونی حزب از خط کمونیسم کارگری منصور حکمت را که تحت پرچم “عبور از منصور حکمت” صورت میگیرد یک وظیفه حیاتی خود میدانیم. ما اعلام میکنیم که کمونیسم کارگری در ایران تنها با خط مشی کمونیستی منصور حکمت میتواند به پیروزی برسد و نه با خط چپ سنتی. از این رو نقد منصور حکمت در پلنوم ۱۴ به عملکرد رهبری حزب و اولویتهای ارائه شده در آن پلنوم مبنای پلاتفرم و اولویتهای سیاسی ما در حزب است. سازماندهی و رهبری تحولات آتی و تصرف قدرت سیاسی توسط حزب کمونیست کارگری منوط به انجام این تحول اساسی است. ما خواهان به اهتزاز در آوردن پرچم کمونیسم منصور حکمت در تحولات حاضر و نه “عبور از منصور حکمت” هستیم! 

زنده باد کمونیسم منصور حکمت!زنده باد حزب کمونیست کارگری!

۴ آوریل ۲۰۰۷

اشکان عزيز٬با تشکر از نامه و سوالات شما. رفيق شراره نورى برنامه حزب٬ جزوه دمکراسى؛ تعابير و واقعيات از منصور حکمت را برايتان ارسال کرده است. اين مطالب را بخوانيد تا بيشتر با فشرده افکار حزب آشنا شويد. بخشى از جواب سوالاتتان را ميگيريد. همينطور توصيه ميکنم به سايت منصور حکمت و سايتهاى حزب و فراکسيون سربزنيد٬ يک دنيا مطلب براى خواندن هست٬ با اعضاى رهبرى حزب و نهادها و اجلاسهاى آن آشنا ميشويد.  تلاش کنيد برنامه حزب را به دوستان ديگرتان هم بدهيد و در مورد آن بحث کنيد و سوالاتتان را براى ما بفرستيد. در مورد برخى از سوالات ديگر شما شايد لازم است که مفصل حرف زد و يا منابعى را معرفى کرد. اما فعلا دو سه نکته را تيتر وار اينجا مطرح ميکنم؛ حزب کمونيست کارگرى براى سرنگونى سرمايه دارى و برقرارى فورى يک حکومت کارگرى٬ يک جمهورى سوسياليستى مبارزه ميکند. اهداف حزب در سطوح مختلف در برنامه حزب آمده است که حتما آنرا بدقت مطالعه خواهيد کرد. در مورد سوسيال دمکراسى فقط اين اشاره را ميکنم که احزاب سوسيال دمکرات امروز با نسل اول احزاب سوسيال دمکرات قبل و حتى بعد از انقلاب اکتبر تفاواتهاى ماهوى دارند. اين احزاب جناح چپ طبقه حاکم اند و در پلاتفرم و اهداف شان تفاوت ميکروسکوپى با احزاب محافظه کار دارند. حتى در موارد زيادى متحد راست جديد هستند. حزب ليبر انگلستان يک نمونه است که متحد راست افراطى بوش  و شرکا است. در کشورهائى مانند ايران سوسيال دمکراسى فاقد پايه اجتماعى است و سرمايه دارى بدون اختناق و سرکوب و فقر روزش به شب نميرسد. در اين زمينه مطلبى را جداگانه برايتان ارسال ميکنم. همينطور کسانى که در ايران خود را “ليبرال” خطاب ميکنند از نظر خط مشى سياسى و افق و آرمان اجتماعى بيشتر شبيه احزاب راست محافظه کار غربى هستند. آنهم راست محافظه کارى که در اسلام و عقب ماندگى ضرب شده و فاقد همان مدرنيسم و سکولاريسم نيم بند موجود در جريانات راست غربى است. اگر دقت کنيد “ليبرال” هاى ايران بيشتر سنگ رژيم و بوش را به سينه ميزنند. در مورد رهبرى جمعى جداگانه حرف زديم و در همين شماره نيز مطلبى منتشر شده است. اما داستان استالين به رهبرى فردى  و جمعى برنميگردد. هر رهبرى جمعى هم لزوما پيشرو و انقلابى نيست و متقابلا هر رهبرى فردى استالينى نميشود. لازم به ذکر است حزب ما رهبرى فردى به معنى مورد نظر شما ندارد. استالين نماينده ناسيوناليسم و عظمت طلبى جنبشى بود که همراه با کمونيسم وارد انقلاب روسيه شد. شکست خط کمونيستى در انقلاب اکتبر در قلمرو سازماندهى اقتصادى جامعه شوروى و نمايندگى نشدن اين خط زمينه عروج استالين است. استالين محصول فقدان دمکراسى حزبى و اعمال رهبرى فردى نيست. برعکس٬ آنچه که استالين با کمونيستهاى انقلاب اکتبر بنام “کمونيسم” کرد همان کارى بود که بورژواها همه جا با پارلمان و دهها نهاد ريز و درشت و دمکراتيک شان عليه کمونيستها و مخالفينشان کردند. مسئله استالين را نبايد در فرد او و يا خلقيات فردى و فقدان دمکراسى يا “عدم پايبندى” استالين به اهداف کمونيستى و يا با مقوله “خيانت” توضيح داد. انقلابات را افقهاى اجتماعى و جنبشهاى سياسى درگير رقم ميزنند. حقيقت اينست استالين جنبش خودش را نمايندگى کرد و کمونيسم را درهم کوبيد. توصيه ميکنم بحث منصور حکمت در باره تجربه شوروى را بخوانيد. موفق و پيروز باشيد٬ سياوش دانشور مداد قرمز عزيز٬نامه ات را براى رفيق على جوادى فرستاديم. حتما على جوادى در اين ايام سخت و خلا و زخم عاطفى و انسانى ناشى از فقدان زوياى عزيز از اين محبت و همبستگى انسانى شما خشنود خواهد شد. دوستانى مانند شما مايه افتخارند. پيروز باشيد. ۲ نامه از مائده چاوشىاولا شما نميخواد واسه ما نظر بدى! اگه ايرانى هستين بايد بگم با تحريک مردم عليه حکومت به ايران آسيب زديد. ايران که وطنتونه! ايران که وجودتون بخاطر وجود شماست. اين همون ايرانيه که مردمش با فرهنگ و متمدن هستن. اگه تاريخ رو خونده باشى خواهى فهميد که وقتى اتحاد از بين رفت٬ کشور نابود ميشه! کشورى که ذره ذره خاکشو مردم غيور با هزار زحمت و با چنگ و دندان به دست آوردن. اگه هم که ايرانى نيستين بايد بگم مسائل داخل کشور ما مربوط به خود ماست و به هيچکس ربطى نداره. مگه تو آمريکا و انگليس صدها زن فروخته ميشن کسى چيزى ميگه؟ و البته از نظر من هر زن حتى اگه فروخته هم شه٬ به همون اندازه لياقت داشته. پس بهتره ديگه دست از اين کارهاى … برداريد و بزاريد ايران ما٬ ايران ما باشد. من دوباره نامه ام را خواندم و اتفاقا خيلى هم کمکم کرد تا دوباره به حرفام که حرف ايرانيه که کشورش را شنتخته. تمام حرفام حرف خودمه٬ يعنى يک دختر ۱۴ ساله که طرفدار هيچ حزبى نيست. راستى نشريه کى چاپ ميشه؟ ميخوام ببينم چقدر جرات دارين تا حرف مخالفتون را با منطق بيان کنيد. روى حرفام فکر کنيد٬ به دردتون ميخوره٬ باور کنيد! فقط اگه ميشه نشريه را برام بفرستين.  

مانده عزيز٬هر دو نامه ات را منتشر کرديم. تنها يک کلمه را برداشتيم که غير بهداشتى بود. راستش نفهميدم چرا دوست ندارى نظر بشنوى و بعد نشريه ميخواهى؟ فقط ميخواهى مطمئن بشى که حرفت را چاپ ميکنيم؟ خوب حالا مطمئن شدى. اما مگر تو طرفدار حکومتى؟ مگر جمهورى اسلامى نماينده تو و دختران و پسران و نسل تو هستش؟ چرا حساب حکومت و مردم را يکى ميکنى؟ اين به نظر من بسيار نادرست است. هيچ جاى دنيا حساب مردم و حکومت يکى نيست. حتى اونجاها که مثلا با راى و انتخابات دولتها انتخاب ميشن و زياد کلک و تقلب هم نيست٬ اما دولتها نماينده واقعى مردم نيستند. نماينده سرمايه دارها و پولدارها و مذاهب و فرهنگ و اخلاقيات خودشون هستن. ايران يا خاک که مقدس نيست. اما انسان و حرمت و خوشبختى و آزادى اش مقدس است. اصالت با انسانه نه با خاک. من در ايران متولد شدم٬ اما با حکومت اسلامى مخالفم. تو ميگى بايد مخالفين حرف نزنند و مبارزه نکنند که جامعه اى بهتر و آزاد داشته باشند؟ جمهورى اسلامى اينو ميگه. اگر مردم و جنبشهاى پيشرو و انقلابى در هر کشورى تلاش نميکردند که حالا هنوز در عصر حجر بوديم. مائده عزيز من هم با تو موافقم که مردم ايران مردم متمدن و با فرهنگى هستند. اما حکومت حاکم در ايران يک دولت عقب مانده و مرتجع و ضد زن و سرکوبگر و ضد جامعه و ضد پيشرفت و تمدن است. بنظر تو نيست؟ برو از دوستات و مردم بپرس ببين چى ميگن. پس چرا دختر کوچکتر از تو را سالها زندانى ميکنه؟ پس چرا مردم را سرکوب ميکنه و زنان رو تو اين کيسه زشت و سياه کرده؟ پس چرا مردم فقير و گرسنه اند و وقتى حقشون را ميخوان چماقدارها را به جونشون ميندازه؟ ثروت که زياده٬ چرا سهم اکثريت مردم فقر و نداريه؟ ميدونى عزيزم بيشتر از ۴۰ جوان در ايران زير حکم اعدام هستند؟ چرا؟ مگر کسى اشتباهى کرد بايد کشتش؟ مگر ما وحشى هستيم که هر روز همديگر را بکشيم؟ دنيا خيلى پيشرفت کرده مائده جان. ما بايد نه فقط ايرانى ها  بلکه هم نوعان خودمونو دوست داشته باشيم. چه فرقى ميکنه کى کجا بدنيا اومده؟ مگر من و تو خودمون تصميم گرفتيم که در ايران بدنيا بيايم؟ اگر تو در فرانسه بدنيا مى اومدى همين حرفها را نميزدى؟ چى شده که محل تولد و بيمارستان ناخواسته منشا اين همه قشقرق ملى شده؟ ببينم تو دوست نداشتى همه مردم خوشبخت بودن؟ در آفريقا از گرسنگى خبرى نبود؟ در خاورميانه هر دقيقه بمب و کشتار نبود؟ بچه ها ميخنديدند و درس ميخوندند؟ آدمها اسلحه دستشون نبود و بابا و مامان ها گريه نميکردند بخاطر بدبختى ها و مرگ بچه هاشون؟ واقعا  خاک عراق و ايران و سودان و غيره براى کسى که ميخواند بکشنش چه ارزشى دارد؟ فقط بايد فرار کنه تا شايد سالم بمونه. در مورد مسائل ايران که به چه کسى مربوطه٬ بايد بگم که امروز همه دنيا از سياست و اقتصاد و فرهنگ تا لباس و خوراک و علم و دانش و موزيک ديگه جهانيه و هيچى کشورى و ملى نيست. اسير اين تبليغات ناسيوناليستى نشو که مثل ويروس ايدز خطرناکه و فقط انسانيت آدمها را ميکشه و بجاش نفرت ملى توليد ميکنه. مائده عزيز امروز حکومتها هم در دنيا تنها نميتونند کارشون را پيش ببرند. دولتها هم با هم متحد و دوست و دشمن هستند. بجاى اينکه بيايم بگيم ما ايرانى ها فلان و بيسار ميکنيم٬ ميشه گفت انسان در اين کره خاکى ميتونه و بايد خوشبخت و سالم و باسواد زندگى کنه. مگه يکبار بيشتر دنيا ميايم؟ حرفات در مورد زنان و دختران تن فروش ديگه مثل آقا ملاهاست. تو بعنوان يک دختر نبايد اين حرفو بزنى. اگه ميخواهى درد کسى را بفهمى خودت را جاى او بذار. بايد سعى کنيم همديگر را بفهميم نه اينکه بگيم خوب اين “لياقتشونه”! مگه انتخاب ديگرى داشتن که رفتن اين يکى را انتخاب کردند؟ چرا فکر نکردى که هيچ زن و دخترى از تن فروشى و تجاوز بهش هيچوقت لذت نميبره بلکه شخصيت اش له ميشه؟ چرا فکر نکردى که نبايد جاى متهم و قربانى را عوض کنيم؟ آخه آدمها اول به يک موقعيت بد رانده ميشن و وقتى که هيچ راهى ندارند به اين شغل رو ميارن. اگر با اخلاقيات متعصب به اين موضوع نگاه نکنى ميبينى در همه جاى دنيا تن فروشى يک بيزنس بزرگ و نون و آبدار براى يک عده است که قربانيان اون زنان و دختران فقير و جنگ زده و محتاج حداقل زندگى هستند. از خودت سوال نميکنى چرا اينطوره و چکار بايد کرد که اين موضوع حل بشه و کسى مجبور نباشه تن فروشى کنه؟ من فکر نميکنم اگر جامعه واقعا آزادى داشته باشيم هيچ زنى ترجيح بده که تن فروشى کنه. به نظر تو ميکنه؟ مائده عزيز٬ انسان انسان است. انگليسى و ايرانى و آمريکائى زياد مهم نيست. خيلى ها امروز مليتى براشون درست کردند که ده سال پيش نداشتند و يا فردا ميتونند مليت امروزشون را نداشته باشند. نبايد اسير تعصبات ملى و مذهبى بشيم. بايد به برابرى و آزادى و رفع تبعيض در تمام شئون فکر کرد. ناسيوناليسم و تعصب ملى انسان را به نا انسان و انسان مسخ شده تبديل ميکنه. تو که تاريخ خوندى بايد بدونى که دنياى معاصر و قديم صحنه همين رقابتها و جاه طلبى ها و جنگهائى بوده که هر کسى خواسته منافع خودشو تامين کنه و براى اين نسل نسل از مردم را به کشتن داده. ناسيوناليسم و قوم پرستى يعنى خون و جنگ و تعصب و عقب ماندگى فکرى و فرهنگى و اجتماعى. با ناسيوناليسم تصفيه حساب کن و انسانيت و آزادى را اعاده کن. هميشه بهار باشى. نشريه را هم برات ميفرستيم. دوست تو٬ سياوش دانشور

در مورد اخراج شما از حزب- نه  من براي اين تلاش ميكنم كه مشكل حل شود و مشكل از نظر من نه فقط اخراج شما نيست ،بلكه بازگشت شما به فعاليت روتين حزبي و از اينطرق جذب نيروهاي بسيار بيشتري به حزب است .به نظرم نمي توانيم با پراكندگي ،كار هركولي بكنيم .  اگر ما تلاش بكنيم و اين مشكلات پاسخ بگيرند نه فقط فراكسيون،البته با حسن نظر شما، كنار گذاشته مي شود، بلكه حزب يك تجربه با ارزش ديگر كسب خواهد كرد. به نظرم ما در شرايط بسيار خطير ي هستيم . در دنياي “اينتر نت و ماهواره و جمهوري جهنمي اسلامي” ،حزب منصور حكمت بزرگترين شانس واحتمال انتخاب مردم  است .  

در مورد سوارچه قطاري بودن- نه من سوار هر قطاري نشده ام، اين منصفانه نيست . من هم مثل شما سوار قطار آزادي وبرابري حكومت كار گري شده ام ، و با اينگونه اختلافات  پياده بشوهم نيستم . اين حزب منصور حكمت است، از آن كساني است كه درخط اويند. كساني كه با رعايت قاعده اي بازي و احترام متقابل قصد دارند كار هر كولي را بكنند ، كاري كه خيليها جسارتش را ندارند. قاعده اي بازي فقط رعايت موازين حزبي نيست ، براي پيش بردن يك بحث درست، داشتن ارزيابي درست از نيروها بسيار مهمتر است . شما مي گوييد ارزيابي درستي از مقاوتها نداشتيد . اين هم جزءقاعده بازي است . بايد سنجيده گام برداشت تا موفق بود،كسي كه بحث درستي دارد،واگر داشه باشد، در رعايت قاعده اي بازي، بايد دقيقتر باشد  .براي مثل به دقت منصور حكمت در طرح سلبي- اثباتي مراجعه كنيد. 

چپ سنتي- اين چپ كاركتر خودش را داشت ودارد . “رزمندگان 41″را بخاطر ميآوريد؟ همه شاخه هاي چپ سنتي ، يك رزمندگان 41 دارند،اين يك بخش از كاركتر عمومي آنها است .   همگيشان روز و وقت خودش، براي “حفظ انسجام تشكيلاتي” لب فرومي بستند ، وفقط وقتي در يك تند پيچ “آبر وريز ي”ميشد  مدعي ميشدند كه “اپورتونيستها “نشريات را قصب كرده بودند  و آبر وريز ي  كرد ند وحا لا ما گردانندگان جديد، سازمان را بسر خط انقلابيش باز گردانده ايم!بوقتش، تشكيلات را به تئوري  مقدم مي كردند . وسر بزنگاه همه تشكيلات و قواعد پذيرفته شده بين خودشان  را به هم ميريختند !    داستان كار 59 و رزمندگان 41 …….همين بود. اين يك جزء ومنبع آن چپ بود. امر وز ، دوستي كه دوسال اندي پيش اندرز “مغز براي فكر كردن”ميداد،دارد راويت ديگر ي از زمان “مغز داشتنش” بدست ميدهد.  اما در اين صحنه ها هم هنوز نمي شود كا ملا  از چپ سنتي حرف زد، چه رسد به بحثهاي حميد تقوايي ،شخصا نمي فهمم حميد تقوايي چطور چپ سنتي است؟ 

در مورد حزب رهبر- سازمانده   - به همان ميزان شما براي تك، تك ما مهم است، جداگانه به اين هم ميپردازيم. 

اما رفقاي گرامي!برويم سر اصل مطلب- به نظرمن اصل مطلب چيز ديگري است . به نظرم، هم درماجراي انشعاب و هم در ماجراي شما، مسئله  نه بر سر، شيطان  درجزئيات بود ،نه حز ب وشخصيت،نه حزب و قدرت سياسي ،نه سلبي واثباتي،نه شورا ،نه شورا از سر ناچاري، …..،نه حزب رهبر – سازمانده .  در ماجراي انشعاب تك ،تك اين مباحث مطرح شد وپاسخ گرفت،امروز دوستان انشعابي مي گويند وقت انشعاب تفاوتها را متوجه نشده اند !   كلمات گويا هستند ،حتي رحمان حسين زاده،نويسنده اي” تفاوتها ما”درماجراي انشعاب، امروز از شورا هم “از سر ناچاري “حرف مي زند .   جد ا   هم راست مي گويند، تفاوتها اينها نبود ! در عمل ما با اين دوستان بر سر هيچكدام از مباحث منصور حكمت اختلاف نظروتفاوت نداريم!    پس، يكبار ديگر   همان راه را نرويم.    وضعيت موجود را منصورحكمت در همان پلو نوم  چهاردهم ، كا ملا تر سيم  كر ده  است . مسئله،مسئله  اتوريته است ، دوستان انشعابي و رفقاي فراكسيون  اتوريته حميد تقوايي را نپذ يرفتن،  همين . ميدان اصلي، “بستر اصلي” اين اختلافات همينجاست . براي دوستان انشعابي و همچنين شما وباقي دوستاني كه “سنت” ويا در جريان انشعابي   ياغي شده اند، مسئله همين بود وهست.منصور حكمت در همان پلو نوم چهاردهم اين را توضيح داده است.  بيايد سر مطلب اصلي جدل كنيم، كنگر ه   نز ديك    است  .اين كنگر ه مي تواند جدي ترين كنگره  در تاريخ حيات ما باشد، بشر ط    آنكه بجاي فريب خود  به سر اصل مسائل برويم.باور بكنيم يا نكنيم ،پس تفرق يا خود مشغولي،در صفوف كمونيستهاي كارگري، راسيسم از هر سوراخ وسنبمه اي جامعه بيرون مي زند.

منتظر پاسخ شما، منصور شما

.15/1/85 

کارگران اخراجی نساجی کردستان در پی اعتراضات کارگران اخراجی نساجی کردستان٬ پرریس٬ آلومین و شاهو که بیش از 400 نفر هستند٬ توسط مسئولین اداره کار و استانداری وعده های مبنی بر دادن وام 10 میلیونی به کارگران که 100 نفر از 400 نفر قرار بود این وام را دریافت کنند٬ داده شده بود. در روزهای اخر سال گذشته 40 نفر از کارگران این وام را دریافت کردند . کارگران همچنان برای گرفتن خواستهای خود مصمم هستند و اعتراضات  کارگران نساجی همچنان ادامه دارد. کارگران اعلام کردند تا دریافت کل خواستهای خود از پای نخواهیم نشست.  

شرکت تامین تاسیسات دست به اخراج زده است در تاریخ 29 اسفند ماه 85 این شرکت در شهر سنندج 4 نفر و در شهر سقز 2 نفر را اخراج کرده است. دو نفر در بخش تامین اجتماعی سنندج٬ 3 نفر در بخش مهد کودک تامین اجتماعی و 4 نفر در بخش خدمات اجتماعی اخراج شده اند. کارگران اخراجی از هیچ مزایایی برخوردار نشده اند. و عیدی بمناسبت نوروز هم به این کارگران تعلق نگرفته است. این کارگران در دو هفته اخیر مرتب در مقابل استانداری و اداره کار تجمع کرده اند اما جوابی به آنها داده نشده است. کارگران تصمیم می گیرند  و دسته جمعی نامه تنظیم کرده و از شرکت تامین تاسیسات شکایت کرده اند. این نامه به اداره کار سنندج ارسال شده است و در روز 26 فروردین هئیت حل اختلاف در اداره کار تشکیل می شود و به شکایت کارگران رسیدگی می شود. کارگران اخراجی از مردم شهر سنندج و بخصوص تشکلهای کارگری تقاضای حمایت کرده اند که در این روز همراه کارگران اخراجی در مقابل اداره کار تجمع کنند.